Μια πολύχρωμη μέρα...

11 Ιουνίου 2016

07.30 π.μ.

Η πόλη είχε ξυπνήσει προ πολλού και εγώ πετάχτηκα σαν ελατήριο από το κρεββάτι ακούγοντας τον ήχο του ξυπνητηριού. Με γρήγορες κινήσεις ετοιμάστηκα, τσέκαρα μια τελευταία φορά το πρόγραμμα στην ατζέντα μου και ξεκίνησα για τη δουλειά. Όση κούραση και να ένιωθα, όσο και αν χρειαζόμουν αυτά τα πέντε έξτρα λεπτά ύπνο, κάτι μέσα μου με γέμιζε ενέργεια και μου έλεγε ότι «σήμερα θα είναι μια πολύ καλή-μέρα» !!!

17.30 μ.μ

Μια πολύ απαιτητική και δύσκολή μέρα στην εργασία μου έλαβε τέλος και πλέον βρισκόμουν σε ένα βαγόνι του μετρό με κατεύθυνση το σταθμό Ακρόπολη. Επιτέλους θα έβρισκα τους φίλους μου για μια υπέροχη βόλτα !!! Με τα καλημερο-φιλαράκια μου για μια ακόμα «καλημεροκόλληση» !!! Αφού χαιρετηθήκαμε και αγκαλιαστήκαμε ξεκινήσαμε την διαδρομή μας …Ακρόπολη – Πλάκα – Αναφιώτικα – Θησείο – Μοναστηράκι με τελικό προορισμό το Σύνταγμα.

19.30 μ.μ.

Πλατεία Συντάγματος…παντού χρώματα, μουσικές και χαρούμενοι άνθρωποι όλων των ηλικιών ήταν εκεί !!! Βρισκόμασταν στην παρέλαση του Athens Pride 2016 !!! Μπήκαμε μέσα σε αυτό το περήφανο πλήθος, παρασυρμένοι από την θετική αύρα και την αλήθεια του !!! Την αλήθεια που κανένας και ποτέ δεν θα μπορέσει να επισκιάσει ή να το τρομάξει, γιατί η αλήθεια λάμπει και δε φοβάται !!! Ήμασταν εκεί για να εκδηλώσουμε την υποστήριξη μας.  Αυτή τη φορά δεν κολλήσαμε μόνο τα κλασσικά μας post it, αλλά δώσαμε μικρά χαρτάκια στους συμμετέχοντες με μηνύματα όπως “You’re loved”. Είδαμε πολλά χαμόγελα γεμάτα ζεστασιά και αγάπη. Πόσες ιστορίες θα μπορούσα να πω για αυτά τα χαμόγελα…

20.00 μ.μ.

Μέσα σε αυτό το ποτάμι χαράς, ξεχώρισα μια γυναίκα που το φως της ψυχής της, δεν μπορούσε να κρυφτεί. Ήταν μια μητέρα που βρέθηκε εκεί για να δείξει για ακόμη μια φορά ότι είναι δίπλα στο γιό της !!! Κρατούσε μια ταμπέλα «Αγαπώ τον πούστη γιό μου !!!» . Ναι, αυτή η γυναίκα κατάφερε να μου «κολλήσει» αυτόματα ένα «χαμογέλα» στο πρόσωπο μου με την στάση της ! Έμεινα να την χαζεύω και από τη συγκίνηση ξέχασα να της δώσω το καταλληλότερο χαρτάκι που είχα στα χέρια μου… Αν τύχει ποτέ και την αναγνωρίσετε πείτε της ένα “You’re beautiful” από εμένα, γιατί είναι ουσιαστικά, ένας όμορφος άνθρωπος !!!

Σήμερα

Τελικά, είχα άδικο τότε …δεν ήταν μια πολύ καλή-μέρα, αλλά μια υπέροχη μέρα !!!

The Short Stories - Δευτέρα πρωί

Ναι, μην έχεις καμιά αμφιβολία, είμαστε πολλοί εκεί έξω που πιστεύουμε στην ευγένεια και στην δύναμη μιας καλημέρας!Μια καλημεροκολλήτρια μάς έστειλε την παρακάτω ιστορία και θέλαμε να την μοιραστούμε:

 "Δευτέρα πρωί κι εγώ τρέχω σαν τρελή γιατί ακόμη μία φορά είμαι στο τσακ να αργήσω στο μάθημα. Σήμερα έχουμε το πρώτο δίωρο στον τρίτο όροφο οπότε πρέπει να πάρω το ασανσέρ, κάτι που με χαροποιεί πολύ μιας και το να κολλάω ¨καλημέρες¨ στον καθρέφτη είναι το αγαπημένο μου. Καλώ το ασανσέρ και γεμάτη ανακούφιση, που είμαι μόνη μου και δεν θα χρειαστεί να κάνω εκείνη την έξτρα βόλτα ασανσέρ-σκάλες- ασανσέρ για να καλημεροκολλήσω χωρίς να γίνω αντιληπτή, βλέπω να ανοίγουν οι πόρτες μπρος μου. Μπαίνω και λίγο πριν κλείσουν οι πόρτες προβάλει το πόδι της σε αντίσταση μία κυρία. Μια γεμάτη γυναίκα με γυαλιά και μία μεγάλη ελιά στην μύτη. «Καλημέρα!», μου λέει και μου χαμογελά θερμά, πατώντας το κουμπί για τον πέμπτο. «Καλημέρα!» της απαντώ και ρίχνω μια γρήγορη ματιά στο ρολόι μου. Σίγουρα δεν έχω χρόνο για μία επιπλέον βόλτα πριν το μάθημα, αλλά είναι Δευτέρα και όσο περνάει η ώρα τόσο πιο πολλοί θα αρχίσουν να χρησιμοποιούν το ασανσέρ, και θέλω να τους βρει μια έκπληξη όταν κοιταχτούν στον καθρέφτη. Ένιωσα άνετα με το χαμόγελο αυτής της γυναίκας, κι έτσι πλησιάζοντας στον τρίτο, βγάζω μία ¨καλημέρα¨ και την κολλώ στο καθρέφτη. «Μια τέτοια όμορφη μέρα, κρίμα δεν είναι να μείνει κάποιος χωρίς καλημέρα;», λέω και ετοιμάζομαι να βγω. «Έχεις δίκιο. Ώστε εσύ τα κολλάς αυτά κάθε μέρα;» μου λέει με μία λάμψη στα μάτια. «Τα κολλάω και εγώ.» της απαντώ, της χαμογελώ ευγενικά και βγαίνω στον όροφο μου. Την στιγμή που βγαίνω παίρνει την θέση μου μία καθηγήτρια, κι εγώ, μην μπορώντας να συγκρατήσω την περιέργειά μου για τον διάλογο που ίσως ακολουθούσε, κάθομαι ελαφρώς στο πλάι της πόρτας.  
«Πωπώ, αμάν πια με αυτά τα χαρτιά! Δεν σώζεται ο κόσμος με ¨καλημέρες¨!», ακούω την φωνή της καθηγήτριας να λέει  σχεδόν ενοχλημένη. 
«Α, ώστε έτσι νομίζετε;», ακούω τη γνώριμη φωνή της κυρίας, με τόνο αμφισβήτησης, καθώς κλείνουν οι πόρτες. 
Η γεμάτη γυναίκα με τα γυαλιά και την μεγάλη ελιά στην μύτη επανέφερε το χαμόγελο στα χείλη μου.  Τελικά είμαστε πολλοί που πιστεύουμε στο ίδιο όνειρο, αλλά είμαστε σκόρπιοι." 

The Short Stories - Η Κωνσταντίνα

Πολλοί λίγοι φίλοι μου έχουν συνδέσει εμένα με το πρότζεκτ, μόνο από τα στοιχεία που μπορούν να βρουν στο ίδιο το πρότζεκτ ή στη σελίδα του.

Η φίλη μου -και συμφοιτήτρια- Κωνσταντίνα, ήταν από τους πρώτους που είχαν εντοπίσει το πρότζεκτ στο facebook και το ακολουθούσαν. Δεν είχε ιδέα πως βρίσκομαι εγώ πίσω από αυτό, και η παρουσία της στη σελίδα, κάθε λάικ ή σχόλιο, μου έδινε διπλή χαρά.
Με ανακάλυψε δυόμισι χρόνια μετά (ή περίπου έξι μήνες αφότου δημιουργήσαμε λογαριασμούς στα social media), αφού με πρόδωσε ένας συνδυασμών διάφορων στοιχείων και συμπτώσεων. Με ρώτησε αν ήμουν εγώ, της απάντησα θετικά, χαρήκαμε και οι δύο πολύ.
Έπειτα, μου είπε μια από τις πιο όμορφες σύντομες ιστορίες που έχω μάθει για τα μικρά μου μηνύματα: έναν χρόνο νωρίτερα είχε φύγει για Εράσμους. Είχε πάρει λοιπόν, πριν φύγει από την Ελλάδα, ένα μικρό χαμόγελο, από αυτά που έφτιαχνα τότε, και το είχε κρατήσει στο πορτοφόλι της για καιρό.

Και για σκεφτείτε πόσο συναρπαστικό είναι αυτό, να έχει μια δική μου φίλη, χωρίς να το γνωρίζει, ένα σημείωμα φτιαγμένο από το δικό μου χέρι - προορισμένο από εμένα να κάνει αυτόν που θα το δει να χαμογελάσει, και φυλαγμένο από την ίδια για τον ίδιο σκοπό.

The Short Stories - Ο μπαμπάς

Πριν καιρό, έτυχε να μπω στο δωμάτιο που χρησιμοποιεί ο μπαμπάς μου για γραφείο στο σπίτι του. Γυρνώντας προς την έξοδο, κοίταξα φευγαλέα τον τοίχο απέναντι από το γραφείο του και έμεινα έκπληκτη, βλέποντας πως είχε κολλημένη δίπλα στο παράθυρο μια αρκετά παλιά "καλημέρα".
Τον ρώτησα, ανήξερη δήθεν, τι ήταν αυτό. Δεν ήξερε ακριβώς, ούτε το είχε ψάξει -δεν γνώριζε εξάλλου την έννοια των hashtags. Την βρήκε, μήνες πριν, τυχαία σε μια στάση κοντά στο σπίτι του, του άρεσε, την πήρε μαζί του, και την έβαλε ακριβώς απέναντί του, να την βλέπει κάθε μέρα.

Ακόμα δεν έχει ιδέα πως εκεί που την βρήκε την είχα κολλήσει εγώ.

The Short Stories - Pilot

Πολύ συχνά, τυχαίνει να συμβούν διάφορες αστείες ή συγκινητικές ή ενδιαφέρουσες ιστορίες -ή ιστορίες που δεν ανήκουν σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες, και είναι απλώς ιστορίες. Τις διηγούμαστε μεταξύ μας και γελάμε, είτε συγκινούμαστε, είτε προβληματιζόμαστε -είτε τίποτα από τα παραπάνω.
Αποφασίσαμε να μοιραζόμαστε μαζί σας τις ιστορίες μας, όλοι οι καλημεροκολλητές, και αν έχετε κι εσείς αστείες, συγκινητικές, ενδιαφέρουσες ιστορίες -είτε απλώς ιστορίες- μπορείτε να τις μοιραστείτε εδώ.

Δεν θα αποκαλύπτουμε ποιος από εμάς -ή εσάς- ήταν ο πρωταγωνιστής της κάθε ιστορίας.

Ακολουθεί μια σύντομη ιστορία, που έδωσε το έναυσμα να ξεκινήσει η καταγραφή των μικρών ιστοριών του The Kalimera Project -παρ'όλο που ανήκει στην κατηγορία "απλώς ιστορίες".


Συχνά, κολλάω καλημέρες στη Μαρίνα Αλίμου, έτσι οι θαμώνες θα τις έχουν συναντήσει περισσότερες από μία φορές. Πρόσφατα, κόλλησα σε μία κολώνα της μαρίνας ένα "You Are Loved" και έπειτα έκανα λίγα βήματα πίσω για να το φωτογραφίσω. Σύντομα, με πλησιάζει μία κυρία και, αφού περιεργάζεται εμένα και το ποστ-ιτ, με ρωτάει "Από ποιο μαγαζί είσαστε?". 
Δυστυχώς, δεν ήταν η πρώτη φορά που ψάχνει κάποιος να βρει τι διαφημίζουμε, οπότε αντιλήφθηκα γρήγορα τι περίπου είχε καταλάβει.

"Ξέρετε" της λέω "δεν είναι από κάποιο μαγαζί". Δεν κατάλαβε.
"Τι διαφημίζετε τότε?" ξαναρώτησε.
"Να, δεν διαφημίζω κάτι" απαντάω ξανά.
"Μα τα έχω δει κι άλλη φορά αυτά τα διαφημιστικά" μου λέει επίμονα.
Ο άντρας της περιμένει λίγο παρακάτω.
"Ναι, έχω βάλει ξανά εδώ, αλλά δεν είναι διαφημιστικά. Να, βλέπετε, γράφει you are loved. Σημαίνει κάποιος σε αγαπάει, γι'αυτό το βάζω εκεί. Να το δει κάποιος και να σκεφτεί πως απευθύνεται σε αυτόν." της εξήγησα.
"Α, you are loved, ε?" ρώτησε αδιάφορα.
"Ναι!" της απαντάω με αυτοπεποίθηση.
"Μάλιστα, you are loved" είπε, έστριψε προς τον άντρα της, και έφυγε. 

Ερωτήσεις που μας Κάνετε Συχνά

Πότε ευχήθηκες τελευταία φορά καλημέρα σε έναν τυχαίο άγνωστο? Εμείς καθημερινά, δημιουργώντας αισιόδοξα μηνύματα και μοιράζοντάς τα στην πόλη.

Ποιοι είσαστε?

Είμαστε πολλοί, πάρα πολλοί. Φοιτητές και απόφοιτοι, μαθητές σχολείου και γιαγιάδες με εγγόνια. Άλλοι σπουδάζουμε μουσική και άλλοι πηγαίνουμε ακόμα σχολείο, κάποιοι είμαστε γιατροί και δικηγόροι, και κανα-δυο προγραμματιστές. Μπορεί κάποιον από εμάς να ξέρεις!

Πώς και πότε ξεκίνησε το project;

Ξεκίνησε παλιά, από έναν από εμάς. Αρκετά χρόνια πριν, συνάντησε τυχαία την έννοια των random acts of kindness - τυχαίων πράξεων καλοσύνης, δηλαδή. Αφορά καλές πράξεις που μπορεί να κάνει κάποιος για να φέρει χαρά σε αγνώστους, χωρίς να δέχεται ανταμοιβή ή αναγνώριση. Την ίδια εποχή είδε μια φωτογραφία ενός τέτοιου μηνύματος - κάποιος είχε γράψει “take a smile” σε ένα μεγάλο κομμάτι χαρτί, είχε ζωγραφίσει χαμόγελα και τα είχε ξεχωρίσει με χαρτί ώστε να μπορεί κανείς να τραβήξει και να πάρει ένα. Σκέφτηκε πόσο θα του έφτιαχνε την ημέρα αυτό, πόσο θα ενθουσιαζόταν, και ευχήθηκε να υπήρχε κάποιος να το κάνει. Και έτσι αποφάσισε ότι θα έπρεπε ο ίδιος να κάνει κάτι τέτοιο ώστε να υπάρχει για κάποιους άλλους. (Γίνει η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο, λέει το γνωστό ρητό.)

Για 2.5 περίπου χρόνια κολλούσε καθημερινά μηνύματα όπως “Καλημέρα” ή “Πάρε ένα χαμόγελο” σε στάσεις, κολώνες, σταθμούς, φανάρια πεζών, στη σχολή, σε τουαλέτες καφετεριών. Λίγο καιρό μετά, ανακαλύφθηκε τυχαία από μια φίλη, που ενθουσιάστηκε με την ιδέα, την αγάπησε και θέλησε να γίνει και η ίδια μέρος. Τότε γίναμε από ένας, δύο. Λίγους μήνες πριν, δημιουργήσαμε λογαριασμούς στα social media και το hashtag #thekalimeraproject για να μοιραστούμε την ιδέα μας με όσον περισσότερο κόσμο μπορούμε και να κρατήσουμε επαφή με αυτούς που βρίσκουν τις καλημέρες μας και τις μοιράζονται. Και έτσι, γίναμε πολλοί!

Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε;

Ο πρωταρχικός στόχος είναι να ευχηθούμε σε όσους περισσότερους τυχαίους άγνωστους μπορέσουμε “καλημέρα”. Να φτιάξουμε απλώς για λίγο, έστω και λίγο την ημέρα όποιου δει ένα από τα μηνύματά μας, να χαμογελάσει αυθόρμητα, να ξεχάσει για λίγα δευτερόλεπτα ό,τι σκεφτόταν. Σε δεύτερο επίπεδο, θέλουμε να εμπνεύσουμε όσον κόσμο περισσότερο μπορούμε να κάνει κάτι για κάποιον άγνωστο συνάνθρωπο. Αυτό που εξαρχής ήταν αυτό που μας κινητοποίησε -η σκέψη "αφού θα ήθελα να δω κάτι τέτοιο να συμβαίνει θα το πραγματοποιήσω ο ίδιος", αυτό είναι το βαθύτερο μήνυμα που θα θέλαμε να επικοινωνήσουμε τελικά. Από την σκέψη και ευχή στην πράξη οι κινήσεις είναι τελικά ελάχιστες.

Πιστεύετε πως η θετική στάση στα πράγματα θα μας σώσει? Σίγουρα δεν είναι πανάκεια, ούτε θα δώσει λύση σε όλα. Πιστεύουμε όμως πολύ στη φράση που αποδίδεται στον Αίσωπο: Καμία καλή πράξη, όσο μικρή και αν είναι, δεν πηγαίνει ποτέ χαμένη. Έτσι, προσπαθούμε να κάνουμε λίγο πιο φωτεινές τις ημέρες των συνανθρώπων μας, των αγνώστων γύρω μας, ελπίζοντας κάποιοι από αυτούς να προσπαθήσουν με τη σειρά τους να ομορφύνουν την ημέρα κάποιου άλλου.

Σκεφτόμουν καμιά φορά τι είδους αντιδράσεις θα είχα αν έδινα μια καλημέρα σε κάποιον στο χέρι. Χωρίς να πω κάτι, ή ακόμα και να έλεγα, πώς άραγε θα αντιδρούσε ο κόσμος?
Σίγουρα θα ντρεπόμουν πολύ και θα αισθανόμουν αμηχανία, αυτό ήταν το μόνο που ήξερα με βεβαιότητα.

Τις προάλλες, όμως, έδωσα πρώτη φορά μια καλημέρα σε κάποιον, στο χέρι, χωρίς να το έχω σχεδιάσει.
Αγόραζα τη σχεδία και, όσο έψαχνε ο πωλητής για ρέστα, μου έπεσε από την τσάντα μια καλημέρα, μπροστά στα πόδια του. Τη σήκωσε, μου είπε "σας έπεσε αυτό" και μου την έδωσε, αλλά την είχε διαβάσει πρώτα. "Καλημέρα", την διάβασα κι εγώ δυνατά, "καλημέρα" του λέω "να" και του την έδωσα.
Και χαμογέλασε και την κράτησε.
Και δεν ντράπηκα καθόλου.