The Short Stories-Τα απροσδόκητα post-its

Αν είσαι αυθόρμητος και πλακατζής χαρακτήρας σαν εμένα, τότε σου αρέσει να καταστρώνεις διάφορες πλάκες ή μικρές εκπλήξεις στους φίλους σου.

Έτσι, μία συνηθισμένη μέρα στη σχολή, σε ένα από τα δυσκολότερα και πιο βαρετά προγράμματα, μου ήρθε μια ιδέα.
Στο σύντομο διάλειμμά μας, να βρω χρόνο να κολλήσω από ένα "you are loved", "stay positive", "it's just a tοugh day", στις σημειώσεις των φίλων μου.

Ας σημειωθεί ότι κανένας τους δεν ήξερε ότι είμαι μέλος του πρότζεκτ

Χωρίς να χάσω χρόνο όταν βγήκαν εκτός αμφιθεάτρου οι δικοί μου, κόλλησα τα ποστ-ιτ σε εξώφυλλα, κάτω από σημειώσεις στα έδρανα, σε στυλό μέχρι και σε τσάντες. Για να μην κινήσω βέβαια τις υποψίες, κόλλησα και σε πέντε-έξι διπλανού, έτσι, για τα μάτια του κόσμου.

Παρεπιπτόντως, τα μάτια των υπολοίπων που με έβλεπαν σε υστερική φάση να κολλώ κίτρινα χαρτάκια σε ιδιοκτησίες άλλων, με κοιτούσαν με απορία, αλλά έχουμε συνηθίσει σε αυτά.

Μόλις τελείωσα το μοίρασμα γρήγορα-γρήγορα έτρεξα να βρω τους φίλους μου στο κυλικείο. Ευτυχώς δεν με συνδύασαν με την έκπληξη που τους περίμενε.
Χάρηκαν αρκετά και είχαν σίγουρα μία ευχάριστη αλλαγή στην μονότονη μέρα τους!!

Και τελικά τι είχε αλλάξει; Κάποιος νοιάστηκε λιγάκι παραπάνω και έβαλε αισιόδοξη νότα στη μέρα!!

Είναι τόσο απλό. Γιατί το κάνουμε δύσκολο;

The Short Stories - Η Κωνσταντίνα

Πολλοί λίγοι φίλοι μου έχουν συνδέσει εμένα με το πρότζεκτ, μόνο από τα στοιχεία που μπορούν να βρουν στο ίδιο το πρότζεκτ ή στη σελίδα του.

Η φίλη μου -και συμφοιτήτρια- Κωνσταντίνα, ήταν από τους πρώτους που είχαν εντοπίσει το πρότζεκτ στο facebook και το ακολουθούσαν. Δεν είχε ιδέα πως βρίσκομαι εγώ πίσω από αυτό, και η παρουσία της στη σελίδα, κάθε λάικ ή σχόλιο, μου έδινε διπλή χαρά.
Με ανακάλυψε δυόμισι χρόνια μετά (ή περίπου έξι μήνες αφότου δημιουργήσαμε λογαριασμούς στα social media), αφού με πρόδωσε ένας συνδυασμών διάφορων στοιχείων και συμπτώσεων. Με ρώτησε αν ήμουν εγώ, της απάντησα θετικά, χαρήκαμε και οι δύο πολύ.
Έπειτα, μου είπε μια από τις πιο όμορφες σύντομες ιστορίες που έχω μάθει για τα μικρά μου μηνύματα: έναν χρόνο νωρίτερα είχε φύγει για Εράσμους. Είχε πάρει λοιπόν, πριν φύγει από την Ελλάδα, ένα μικρό χαμόγελο, από αυτά που έφτιαχνα τότε, και το είχε κρατήσει στο πορτοφόλι της για καιρό.

Και για σκεφτείτε πόσο συναρπαστικό είναι αυτό, να έχει μια δική μου φίλη, χωρίς να το γνωρίζει, ένα σημείωμα φτιαγμένο από το δικό μου χέρι - προορισμένο από εμένα να κάνει αυτόν που θα το δει να χαμογελάσει, και φυλαγμένο από την ίδια για τον ίδιο σκοπό.

The Short Stories - Ο μπαμπάς

Πριν καιρό, έτυχε να μπω στο δωμάτιο που χρησιμοποιεί ο μπαμπάς μου για γραφείο στο σπίτι του. Γυρνώντας προς την έξοδο, κοίταξα φευγαλέα τον τοίχο απέναντι από το γραφείο του και έμεινα έκπληκτη, βλέποντας πως είχε κολλημένη δίπλα στο παράθυρο μια αρκετά παλιά "καλημέρα".
Τον ρώτησα, ανήξερη δήθεν, τι ήταν αυτό. Δεν ήξερε ακριβώς, ούτε το είχε ψάξει -δεν γνώριζε εξάλλου την έννοια των hashtags. Την βρήκε, μήνες πριν, τυχαία σε μια στάση κοντά στο σπίτι του, του άρεσε, την πήρε μαζί του, και την έβαλε ακριβώς απέναντί του, να την βλέπει κάθε μέρα.

Ακόμα δεν έχει ιδέα πως εκεί που την βρήκε την είχα κολλήσει εγώ.

Σκεφτόμουν καμιά φορά τι είδους αντιδράσεις θα είχα αν έδινα μια καλημέρα σε κάποιον στο χέρι. Χωρίς να πω κάτι, ή ακόμα και να έλεγα, πώς άραγε θα αντιδρούσε ο κόσμος?
Σίγουρα θα ντρεπόμουν πολύ και θα αισθανόμουν αμηχανία, αυτό ήταν το μόνο που ήξερα με βεβαιότητα.

Τις προάλλες, όμως, έδωσα πρώτη φορά μια καλημέρα σε κάποιον, στο χέρι, χωρίς να το έχω σχεδιάσει.
Αγόραζα τη σχεδία και, όσο έψαχνε ο πωλητής για ρέστα, μου έπεσε από την τσάντα μια καλημέρα, μπροστά στα πόδια του. Τη σήκωσε, μου είπε "σας έπεσε αυτό" και μου την έδωσε, αλλά την είχε διαβάσει πρώτα. "Καλημέρα", την διάβασα κι εγώ δυνατά, "καλημέρα" του λέω "να" και του την έδωσα.
Και χαμογέλασε και την κράτησε.
Και δεν ντράπηκα καθόλου.

Καμιά καλή πράξη, όσο μικρή κι αν είναι, δεν πάει χαμένη

...είπε ο Αίσωπος, λέει.

Δεν ξέρω αν το είπε, αλλά να δεις μάλλον είναι αλήθεια.

Χθες το πρωί, γύρω στις 7 και 20, κόλλησα αυτό πίσω από μια θέση λεωφορείου.

Ύστερα, σηκώθηκα και κάθισα απέναντι. Δυο-τρεις στάσεις μετά μπήκε και κάθισε πίσω από τη θέση αυτή μια νυσταγμένη κυρία. Το πρόσεξε, απόρησε και μετά χαμογέλασε πλατιά, και να, το έβλεπες, για 2-3 δευτερόλεπτα δεν σκεφτόταν ότι δεν πρόλαβε να πιει καφέ, ότι έχει δυο ριπόρτς να στείλει μέχρι τις 12, ότι έχει σίδερο μόλις γυρίσει σπίτι, ότι πρέπει να διαβάσει τον μικρό για το τεστ. 
Σκεφτόταν καλημέρα.

Have a great day - U2

Για πολύ καιρό συνήθιζα να αφήνω απλώς μηνύματα σε διάφορα μέρη, χωρίς να έχω τρόπο ποτέ να ξέρω αν τα έβρισκε κανείς, αν έδινε σημασία, αν και πώς αντιδρούσε. Το μόνο που είχα δει δύο φορές ήταν να τινάζουν δυο καλημέρες που είχα αφήσει σε καθίσματα λεωφορείου και μία που είχα βάλει σε αυτόματο πωλητή εισιτηρίων, γιατί τα πέρασαν για σκουπίδια.

Τις προάλλες, λοιπόν, κόλλησα σε μια στάση λεωφορείου αυτό

Κανά δυο μέρες μετά βρήκα αυτή την απάντηση.

Ξεκινάω και πάλι κόλλημα!

Καλημέρα, you are loved

Μια μέρα πέτυχα τυχαία, δεν θυμάμαι πού και πώς, αυτή την φωτογραφία:

Την αποθήκευσα. Δεν την επεξεργάστηκα πολύ, μου άρεσε και σκέφτηκα πόσο θα έφτιαχνε την μέρα μου αν πετύχαινα στ'αλήθεια αυτό που εικονίζει. Το ξέχασα.

Λίγο καιρό μετά, όμως, είδα αυτό:

Διαβάζοντας τη λεζάντα ("Κάποιος έριξε αυτό το σημείωμα κάτω από την πόρτα του δωματίου του κοιτώνα μου πέρσι και μου έφτιαξε τη μέρα. Σε ευχαριστώ, χρειαζόμουν να το ακούσω.") σκέφτηκα και πάλι το ίδιο. Πόσο μια τέτοια απλή κίνηση μπορεί να δώσει (έστω λίγη) παραπάνω χαρά.

Έτσι, χωρίς πολλή σκέψη, ένα βράδυ πήρα ένα κομμάτι χαρτί, το έκοψα στα δύο, έγραψα με μεγάλα γράμματα "Πάρε ένα χαμόγελο", ζωγράφισα μερικά χαμόγελα στο κάτω μέρος, το τσάκισα και τα ξεχώρισα με το ψαλίδι. Την επόμενη μέρα το πρωί, με τρομερό καρδιοχτύπι, το κόλλησα στη στάση του λεωφορείου κοντά στο σπίτι μου.
Γύρισα στο σπίτι την άλλη μέρα το απόγευμα και, φυσικά, ανυπομονούσα να δω το αποτέλεσμα. Και να, το "Πάρε ένα χαμόγελο" μου ήταν ακόμα εκεί κολλημένο, λίγο σκισμένο στην δεξιά πλευρά (κάποιος είχε τραβήξει το χαρτάκι του απότομα) και είχε γραμμένο επάνω του ένα "ευχαριστώ".
Ο ενθουσιασμός μου δεν περιγράφεται. Να, σκέφτηκα, έκανες έναν άνθρωπο έστω λίγο λίγο πιο χαρούμενο σήμερα, αρκετά ώστε θέλησε να το εκφράσει κιόλας.

Το ξεκόλλησα και το κράτησα για ενθύμιο (άλλο που δεν το βρίσκω πια) και έβαλα άλλο στη θέση του. 

Έτσι, ξεκίνησε αυτή η μικρή, κρυφή, καθημερινή μου συνήθεια: φτιάχνω πολύχρωμα χαμόγελα και καλημέρες, και τα κολλάω στους τοίχους της σχολής, σε στύλους, σε στάσεις, σε πλατείες. Αφού δεν είναι πάντα εύκολο ή δεν προλαβαίνω να κολλήσω την "καλημέρα" μου χωρίς να με δουν, φτιάχνω μικρά μηνύματα και τα αφήνω όπου μπορώ, στη θέση μου στο λεωφορείο, κάτω από τα θρανία στη σχολή, σε τουαλέτες σε καφετέριες, οπουδήποτε μπορεί κάποιος να τα βρει.

Πρόσφατα άρχισα να τα φωτογραφίζω, για μένα, και αποφάσισα να μοιραστώ τις φωτογραφίες μου και τις εμπειρίες μου, που είναι αρκετές και ελπίζω να γίνουν πολύ πολύ περισσότερες.