The Short Stories - Επί της Σταδίου

Περπατούσα στη Σταδίου με μία φίλη μου, απόγευμα Σαββάτου. Δεν έχασα ευκαιρία να χαρώ λιγάκι παραπάνω την χαλαρή μας βόλτα μέχρι τον σταθμό του μετρό που θα την άφηνα, και άρχισα να κολλώ "you are loved"s σε διάφορα σημεία του δρόμου.

Πάνω στη συζήτησή μας, η φίλη μου θαύμασε την πράξη μου και μάλιστα την ονόμασε "φιλανθρωπική". Της ζήτησα να μου το αναλύσει. Και εκείνη μου είπε πάνω κάτω τα εξής:

"Το πρότζεκτ το ήξερα πριν μάθω ότι συμμετέχεις κι εσύ. Είχα πετύχει ένα χαρτάκι που έγραφε "καλημέρα" στο λεωφορείο μία μέρα, και το χαρτάκι είχε χαρούμενα χρώματα, τόσο δυσανάλογα με τον μουντό καιρό,  και την διάθεσή μου. Είχα μία πολύ άσχημη μέρα ειλικρινά. Αλλά και μόνο που είδα αυτό το χαρτάκι, αυτήν την καλημέρα από έναν άγνωστο, έναν άγνωστο που χωρίς να με ξέρει μπήκε στον κόπο να φτιάξει τα ποστ-ιτς, να τα κολλήσει για να τα δω εγώ και να χαμογελάσω, αυτή και μόνο η σκέψη ήταν αρκετή. Μου άλλαξε εντελώς τη διάθεση! Γι' αυτό σου λέω, είναι φιλάνθρωπο αυτό που κάνετε."

Δεν μπορούσα να συγκρατήσω την ικανοποίησή μου όταν άκουσα αυτά τα λόγια, και χαμογέλασα πλατιά.
"Τι θα απαντούσες αν κάποιος έλεγε ότι όλο αυτό είναι μάταιο, χαζό και χάσιμο χρόνου;", την ρώτησα. "Γιατί κατά καιρούς ακούμε και κάτι τέτοιους σχολιασμούς."
"Αν το έλεγαν κάποιοι αυτό, θα τους έλεγα ηλίθιους. Και μετά επίτηδες θα τους ευχόμουν "καλημέρα"! "
Άλλο ένα χαμόγελο ικανοποίησης σχηματίστηκε στα χείλη μου.

Αφού τη χαιρέτησα στον σταθμό του μετρό, αποφάσισα να περπατήσω πίσω στη Σταδίου, από εκεί που πέρασα, να χαζέψω λίγο τον δρόμο και τα ποστ-ιτς, γιατί όπως είναι γνωστό, ο 'δολοφόνος' επιστρέφει πάντα στον 'τόπο του εγκλήματος'.

Και ευτυχώς που το έκανα γιατί είχα την ευκαιρία να συναντήσω μία live αντίδραση.

Είδα δύο κορίτσια που περπατούσαν, να κοντοστέκονται σε μια κολόνα και να την κοιτάνε. Εκείνη την στιγμή περνούσα ακριβώς από δίπλα τους αλλά ήθελα πολύ να ακούσω τι θα πουν μόλις δουν το ποστ-ιτ, οπότε έβγαλα το κινητό μου από την τσέπη και προσποιήθηκα ότι κάτι ψάχνω, για να σταθώ δίπλα τους.

"You - are- loved...kalimera-project.. αα!! από το καλημέρα πρότζεκτ! Γλυκούληδες!", είπε η μία στην άλλη,γέλασαν λίγο και προχώρησαν.

Σας το λέω και να με πιστέψετε. Δεν συγκρίνεται με τίποτα η χαρά που νιώθεις όταν καταφέρνεις να χαρίσεις ένα χαμόγελο, είτε σε κάποιον γνωστό είτε σε κάποιον ξένο. Είναι πραγματική χαρά.
Δοκιμάστε το!

The Short Stories-Τα απροσδόκητα post-its

Αν είσαι αυθόρμητος και πλακατζής χαρακτήρας σαν εμένα, τότε σου αρέσει να καταστρώνεις διάφορες πλάκες ή μικρές εκπλήξεις στους φίλους σου.

Έτσι, μία συνηθισμένη μέρα στη σχολή, σε ένα από τα δυσκολότερα και πιο βαρετά προγράμματα, μου ήρθε μια ιδέα.
Στο σύντομο διάλειμμά μας, να βρω χρόνο να κολλήσω από ένα "you are loved", "stay positive", "it's just a tοugh day", στις σημειώσεις των φίλων μου.

Ας σημειωθεί ότι κανένας τους δεν ήξερε ότι είμαι μέλος του πρότζεκτ

Χωρίς να χάσω χρόνο όταν βγήκαν εκτός αμφιθεάτρου οι δικοί μου, κόλλησα τα ποστ-ιτ σε εξώφυλλα, κάτω από σημειώσεις στα έδρανα, σε στυλό μέχρι και σε τσάντες. Για να μην κινήσω βέβαια τις υποψίες, κόλλησα και σε πέντε-έξι διπλανού, έτσι, για τα μάτια του κόσμου.

Παρεπιπτόντως, τα μάτια των υπολοίπων που με έβλεπαν σε υστερική φάση να κολλώ κίτρινα χαρτάκια σε ιδιοκτησίες άλλων, με κοιτούσαν με απορία, αλλά έχουμε συνηθίσει σε αυτά.

Μόλις τελείωσα το μοίρασμα γρήγορα-γρήγορα έτρεξα να βρω τους φίλους μου στο κυλικείο. Ευτυχώς δεν με συνδύασαν με την έκπληξη που τους περίμενε.
Χάρηκαν αρκετά και είχαν σίγουρα μία ευχάριστη αλλαγή στην μονότονη μέρα τους!!

Και τελικά τι είχε αλλάξει; Κάποιος νοιάστηκε λιγάκι παραπάνω και έβαλε αισιόδοξη νότα στη μέρα!!

Είναι τόσο απλό. Γιατί το κάνουμε δύσκολο;

The Short Stories- Super Granny

Ένα από τα καλά που έχει φέρει στην ζωή μου το kalimera project, είναι η γνωριμία με άτομα που μοιραζόμαστε τον ίδιο τρόπο σκέψης  και ,  τις περισσότερες φορές, το ίδιο γούστο στον τρόπο διασκέδασης.
Έτσι, ένα απόγευμα Παρασκευής βρίσκομαι με άλλες δύο καλημεροκολλήτριες για να πορευτούμε σε ένα μουσικό event. Στη στάση λεωφορείου, όπως συμβαίνει σε κάθε μας συνάντηση, μιλάμε ακατάπαυστα για τα post-it μας, για τα χρώματα, για το ποιο είδος post-it  είναι προτιμότερο να μπαίνει που, τι ωραία τα μαλλιά σου έτσι, πόσο σου πάει αυτό το φόρεμα κι άλλα τέτοια κοριτσίστικα, μέχρι που πλησιάζει την μία από εμάς μία κυρία, αρκετά μεγάλης ηλικίας. "Να χαλαρώσεις αυτό που φοράς στο μπράτσο σου. Θα σου αφήσει σημάδι. Κι είσαι όμορφη κοπέλα.", είπε με απόλυτη φυσικότητα. "Δεν με σφίγγει αλλά σας ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον", απάντησε η φίλη μου και αρχίσαμε αμέσως να ανταλλάσσουμε κλεφτές ματιές η μία στην άλλη.
 Ετοιμόλογη η κυρία μας άνοιξε κουβέντα σχετικά με την ειλικρίνεια και την ευθύτητα στις ανθρώπινες σχέσεις. Είχαμε έναν πολύ όμορφο διάλογο κι αποφασίσαμε με τα μάτια πως έπρεπε να της δώσουμε ένα "Χαμογέλα.". Έτσι η άλλη φίλη μου έβγαλε από την τσάντα της ένα κίτρινο post-it "Χαμογέλα"  και της το έδωσε, λέγοντας: " Ορίστε, αυτό είναι από εμάς για να μας θυμάστε".

Η κυρία το επεξεργάστηκε, το γύρισε μπρος- πίσω, το διάβασε, και όλο στριφογύριζε στην γλώσσα της με απορία την λέξη που έγραφε το χαρτάκι. "Χαμογέλα, ε; Αυτό κορίτσι μου τώρα το έγραψες για μένα;" την ρώτησε. Τότε βρήκα την αφορμή να της συστηθούμε επίσημα.

 "Ξέρετε", ξεκίνησα να λέω, "αν κοιτάξετε κάτω- κάτω στο χαρτάκι λέει ότι είμαστε από το the kalimera project. Κι εμείς είμαστε μια ομάδα που κολλάμε καλημέρες στην Αθήνα. Βέβαια, φτιάχνουμε χαρτάκια με διάφορα μηνύματα που είτε τα κολλάμε σε κολώνες, είτε τα μοιράζουμε σε περαστικούς, όπως καλή ώρα σε εσάς. Θέλουμε απλά να μειώσουμε την μιζέρια και να φτιάξουμε την μέρα κάποιου.Λοιπόν το πετύχαμε αυτό για σας;" την ρώτησα και περίμενα με αγωνία την απάντησή της.

Η κυρία,  γέλασε και μας κοιτούσε μία μία στα μάτια σαν να ήθελε να επιβεβαιώσει όσα άκουγε. " Αν το καταφέρατε λέει....θα το βάλω στο σπίτι μου να σας θυμάμαι! Δώστε μου κι άλλα να τα κολλήσω στην εξώπορτα, να δώσω στα εγγόνια μου, να το δείξω στις φιλενάδες μου!!", είπε ενθουσιασμένη και μας μοίρασε αλήθεια τόση χαρά!  Της ζητήσαμε να την βγάλουμε φωτογραφία για το snapchat και εκείνη δέχτηκε ευχαρίστως. "Και κανονικά να με βγάλετε, να φαίνομαι και στο πρόσωπο. Τέτοια πράγματα δεν είναι για να ντρέπεσαι! Βέβαια δεν έχω ωραία τα μαλλιά μου σήμερα αλλά δεν πειράζει πιστεύω, ε;"

Συνέχισε να μας μιλάει για την ζωή της, με το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό να χαρακτηρίζουν τον λόγο της και μάλιστα μας φανέρωσε πως ένα πολύ σημαντικό έγγραφο βρισκόταν στην τσάντα της. Δεν μάθαμε ποτέ δυστυχώς για το έγγραφο διότι μας διέκοψε το λεωφορείο της κυρίας.. Αυτό που σίγουρα μάθαμε όμως, ήταν ότι εκείνο το απόγευμα δυο μάτια γηρασμένα αλλά πανέξυπνα, έλαμπαν όταν έφυγαν μακριά μας. Είναι πραγματικά τόσο όμορφο να γνωρίζεις αγνώστους που μπορούν να καταλάβουν το νόημα του project πέρα από τα απλά post-it, πέρα από χαρούμενους μαρκαδόρους κι ωραία γράμματα.

 Η "Super Granny" , όπως μου άρεσε να την βαφτίσω, διέκρινε τον σκοπό μας δίχως περιττές ερωτήσεις κι άσκοπες κουβέντες. Αυτό είναι που θαυμάζω στους καλοπροαίρετους ανθρώπους, κρατούν την ουσία στο χαμόγελο.

The Short Stories- Το χαμόγελο στο παγκάκι

Καθώς έκανα μια βόλτα αργά το μεσημεράκι, έκατσα σε ένα παγκάκι σε μια πλατεία. Κάποια παιδιά έπαιζαν ποδόσφαιρο κι άλλα έτρωγαν παγωτό. Τα χάζεψα λιγάκι και έσυρα το βλέμμα μου πάνω σε όλα τα παγκάκια της πλατείας, εντοπίζοντας ένα παγκάκι στο οποίο κάθονταν δύο κυρίες.  Μία σίγουρα πάνω από 70 κι η άλλη κυρία ήταν μεσήλικη. Φαίνονταν να μιλούν για κάποιο χαλαρό θέμα, ίσως για τον καιρό ποιος ξέρει, αλλά μου τράβηξε την προσοχή το πόσο όμορφα ήταν τα χαμογελαστά τους πρόσωπα. Πάλεψα αρκετά μέσα μου με την ιδέα να πάω να κολλήσω δίπλα τους ένα "χαμογέλα", να τους πω ότι τις χάρηκα έτσι χαμογελαστές που τις είδα, γιατί φοβόμουν μήπως ενοχλήσω, μήπως το πάρουν στραβά, μήπως δεν καταλάβουν ακόμη κι αν τους εξηγήσω κτλ.
Ευτυχώς δεν άφησα τους ενδοιασμούς να νικήσουν και πήρα την απόφαση. Σηκώθηκα και χαμογελαστή περπάτησα προς το μέρος τους.
"Σας πειράζει να κολλήσω ένα "χαμογέλα" εδώ; Το υποστηρίζετε πολύ έτσι κι αλλιώς!", είπα με το τρακ να είναι εμφανές στην φωνή μου. Οι κυρίες γύρισαν, το είδαν, το διάβασαν και μετά από λίγα δευτερόλεπτα σιωπής με κοίταξαν, μου χαμογέλασαν κι είπαν: " Μα φυσικά και μπορείς! Τί ωραία ιδέα! Έχεις βάλει και σε άλλα σημεία;" Τους εξήγησα εν συντομία το project και ενώ ακόμη ήμουν στα μισά της εξήγησής μου εκείνες με κοιτούσαν ενθουσιασμένες. " Θέλουμε τα νέα παιδιά να σκορπάνε χαρά! Την έχουμε τόσο ανάγκη αυτήν την ζωντάνια σας!", έλεγαν.
Ζήτησα την άδεια για μια φωτογραφία στο snapchat και εκείνες δέχτηκαν πρόθυμα.
Η χαρά μου ήταν τόσο μεγάλη! Όχι μόνο δεν με παρεξήγησαν αλλά επιβράβευσαν τόσο θερμά την ιδέα μας!
"Στο καλό παιδί μου, να γεμίσεις την γειτονιά!" μου είπε η γιαγιά καθώς τις άφηνα. Και πώς θα μπορούσα να μην κάνω ό,τι μου πρόσταξε; 

The Short Stories - Η Κωνσταντίνα

Πολλοί λίγοι φίλοι μου έχουν συνδέσει εμένα με το πρότζεκτ, μόνο από τα στοιχεία που μπορούν να βρουν στο ίδιο το πρότζεκτ ή στη σελίδα του.

Η φίλη μου -και συμφοιτήτρια- Κωνσταντίνα, ήταν από τους πρώτους που είχαν εντοπίσει το πρότζεκτ στο facebook και το ακολουθούσαν. Δεν είχε ιδέα πως βρίσκομαι εγώ πίσω από αυτό, και η παρουσία της στη σελίδα, κάθε λάικ ή σχόλιο, μου έδινε διπλή χαρά.
Με ανακάλυψε δυόμισι χρόνια μετά (ή περίπου έξι μήνες αφότου δημιουργήσαμε λογαριασμούς στα social media), αφού με πρόδωσε ένας συνδυασμών διάφορων στοιχείων και συμπτώσεων. Με ρώτησε αν ήμουν εγώ, της απάντησα θετικά, χαρήκαμε και οι δύο πολύ.
Έπειτα, μου είπε μια από τις πιο όμορφες σύντομες ιστορίες που έχω μάθει για τα μικρά μου μηνύματα: έναν χρόνο νωρίτερα είχε φύγει για Εράσμους. Είχε πάρει λοιπόν, πριν φύγει από την Ελλάδα, ένα μικρό χαμόγελο, από αυτά που έφτιαχνα τότε, και το είχε κρατήσει στο πορτοφόλι της για καιρό.

Και για σκεφτείτε πόσο συναρπαστικό είναι αυτό, να έχει μια δική μου φίλη, χωρίς να το γνωρίζει, ένα σημείωμα φτιαγμένο από το δικό μου χέρι - προορισμένο από εμένα να κάνει αυτόν που θα το δει να χαμογελάσει, και φυλαγμένο από την ίδια για τον ίδιο σκοπό.

The Short Stories - Ο μπαμπάς

Πριν καιρό, έτυχε να μπω στο δωμάτιο που χρησιμοποιεί ο μπαμπάς μου για γραφείο στο σπίτι του. Γυρνώντας προς την έξοδο, κοίταξα φευγαλέα τον τοίχο απέναντι από το γραφείο του και έμεινα έκπληκτη, βλέποντας πως είχε κολλημένη δίπλα στο παράθυρο μια αρκετά παλιά "καλημέρα".
Τον ρώτησα, ανήξερη δήθεν, τι ήταν αυτό. Δεν ήξερε ακριβώς, ούτε το είχε ψάξει -δεν γνώριζε εξάλλου την έννοια των hashtags. Την βρήκε, μήνες πριν, τυχαία σε μια στάση κοντά στο σπίτι του, του άρεσε, την πήρε μαζί του, και την έβαλε ακριβώς απέναντί του, να την βλέπει κάθε μέρα.

Ακόμα δεν έχει ιδέα πως εκεί που την βρήκε την είχα κολλήσει εγώ.

Ερωτήσεις που μας Κάνετε Συχνά

Πότε ευχήθηκες τελευταία φορά καλημέρα σε έναν τυχαίο άγνωστο? Εμείς καθημερινά, δημιουργώντας αισιόδοξα μηνύματα και μοιράζοντάς τα στην πόλη.

Ποιοι είσαστε?

Είμαστε πολλοί, πάρα πολλοί. Φοιτητές και απόφοιτοι, μαθητές σχολείου και γιαγιάδες με εγγόνια. Άλλοι σπουδάζουμε μουσική και άλλοι πηγαίνουμε ακόμα σχολείο, κάποιοι είμαστε γιατροί και δικηγόροι, και κανα-δυο προγραμματιστές. Μπορεί κάποιον από εμάς να ξέρεις!

Πώς και πότε ξεκίνησε το project;

Ξεκίνησε παλιά, από έναν από εμάς. Αρκετά χρόνια πριν, συνάντησε τυχαία την έννοια των random acts of kindness - τυχαίων πράξεων καλοσύνης, δηλαδή. Αφορά καλές πράξεις που μπορεί να κάνει κάποιος για να φέρει χαρά σε αγνώστους, χωρίς να δέχεται ανταμοιβή ή αναγνώριση. Την ίδια εποχή είδε μια φωτογραφία ενός τέτοιου μηνύματος - κάποιος είχε γράψει “take a smile” σε ένα μεγάλο κομμάτι χαρτί, είχε ζωγραφίσει χαμόγελα και τα είχε ξεχωρίσει με χαρτί ώστε να μπορεί κανείς να τραβήξει και να πάρει ένα. Σκέφτηκε πόσο θα του έφτιαχνε την ημέρα αυτό, πόσο θα ενθουσιαζόταν, και ευχήθηκε να υπήρχε κάποιος να το κάνει. Και έτσι αποφάσισε ότι θα έπρεπε ο ίδιος να κάνει κάτι τέτοιο ώστε να υπάρχει για κάποιους άλλους. (Γίνει η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο, λέει το γνωστό ρητό.)

Για 2.5 περίπου χρόνια κολλούσε καθημερινά μηνύματα όπως “Καλημέρα” ή “Πάρε ένα χαμόγελο” σε στάσεις, κολώνες, σταθμούς, φανάρια πεζών, στη σχολή, σε τουαλέτες καφετεριών. Λίγο καιρό μετά, ανακαλύφθηκε τυχαία από μια φίλη, που ενθουσιάστηκε με την ιδέα, την αγάπησε και θέλησε να γίνει και η ίδια μέρος. Τότε γίναμε από ένας, δύο. Λίγους μήνες πριν, δημιουργήσαμε λογαριασμούς στα social media και το hashtag #thekalimeraproject για να μοιραστούμε την ιδέα μας με όσον περισσότερο κόσμο μπορούμε και να κρατήσουμε επαφή με αυτούς που βρίσκουν τις καλημέρες μας και τις μοιράζονται. Και έτσι, γίναμε πολλοί!

Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε;

Ο πρωταρχικός στόχος είναι να ευχηθούμε σε όσους περισσότερους τυχαίους άγνωστους μπορέσουμε “καλημέρα”. Να φτιάξουμε απλώς για λίγο, έστω και λίγο την ημέρα όποιου δει ένα από τα μηνύματά μας, να χαμογελάσει αυθόρμητα, να ξεχάσει για λίγα δευτερόλεπτα ό,τι σκεφτόταν. Σε δεύτερο επίπεδο, θέλουμε να εμπνεύσουμε όσον κόσμο περισσότερο μπορούμε να κάνει κάτι για κάποιον άγνωστο συνάνθρωπο. Αυτό που εξαρχής ήταν αυτό που μας κινητοποίησε -η σκέψη "αφού θα ήθελα να δω κάτι τέτοιο να συμβαίνει θα το πραγματοποιήσω ο ίδιος", αυτό είναι το βαθύτερο μήνυμα που θα θέλαμε να επικοινωνήσουμε τελικά. Από την σκέψη και ευχή στην πράξη οι κινήσεις είναι τελικά ελάχιστες.

Πιστεύετε πως η θετική στάση στα πράγματα θα μας σώσει? Σίγουρα δεν είναι πανάκεια, ούτε θα δώσει λύση σε όλα. Πιστεύουμε όμως πολύ στη φράση που αποδίδεται στον Αίσωπο: Καμία καλή πράξη, όσο μικρή και αν είναι, δεν πηγαίνει ποτέ χαμένη. Έτσι, προσπαθούμε να κάνουμε λίγο πιο φωτεινές τις ημέρες των συνανθρώπων μας, των αγνώστων γύρω μας, ελπίζοντας κάποιοι από αυτούς να προσπαθήσουν με τη σειρά τους να ομορφύνουν την ημέρα κάποιου άλλου.